دو تا پرنده

دو قلب عـــاشق

چه جور جــدا ز هــم بمــونن

دلای خــسته

 دل شکــسته

 چه جور جــدا ز هـــم بخــونن

تو ای زمــونه ببین چگــونه پرنده هــا

 جدا ز خــونه

  از آشیــونه 

 به سینه ی مـن هنوز امیــدی به شوق دیدن محــــالی

به خاطر او چه مانده آیا دگر ز من به جز خـیـالی

درد بی درمــونم و با کی قسمت بکنم

با غــم دوری اون کاشکی عــادت بکنم

خامــوش و غمگین چون شام یلدا بی ســتـاره

 بین من اون راهــی که تنها شوره زاره

لحظه ها رو با نفس هــام می شمــارم

ساز دل را دست غم ها می سپــارم

 کاشکی فــردا قصه های نو بســازه

تا که با او عمر باقی را ســـر آرم

شاید این دنـیــا نباشــه

دنیــای نو  از نو بنا شــه

لیلا نمــیره از جدایــی ,مجنون بی لیلا نباشــه

درد بی درمونم با کی قسمت بکنم

 با غم دوری او کاشکی عادت بکنم

خاموش و غمگین چون شام یلدا بی ستاره

بین من او راهی که تنهـــا شـــــوره زاره...

شنیدم که چون قوی زیبـــا بمیرد

فریبنده زاد و فریبـــــــا بمیرد

شب مرگ تنـها نشیند به موجی

رود گوشه ای زار و تنها بمیرد

در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب

که خود در میان غزل ها بمیرد

گروهی بر آنند کاین مرغ شیـــــــدا

کجاعاشقی کرد،آنجا بمیرد

من این نکته گیرم که باور نکردم

ندیدم که قویی به صحرا بمیرد

چو روزی ز آغوش دریـــــا بر آمد

شبی هم در آغوش دریــــا بمیرد

تو دریـــای من بودی آغوش واکن

که می خواهد این قوی زیبا بمیرد...

                                               (دکتر مهدی حمیدی شیرازی)

ای هماره در نظر،ای هنوز بی نظیر !

آیه آیه ات صریح،سوره سوره ات فصیح!

تک و تنهـــا به تو می اندیشم

همه وقت...همه جا

من به هر حــال،که باشم به تو می اندیشم

تو بدان این را،تنهـــا تو بدان

تو بیــا...

تو بمان با من،تنهــا تو بمان

جای مهتــاب به تاریکی شبها تو بتـــاب

من فدای تو،به جای همه گلها تو بخند

اینک این من که به پای تو درافتادم باز

ریسمانی کن از آن موی دراز

تو بگیر...تو ببند...

تو بخواه

پاسخ چلچله ها را تو بگو

قصه ی ابر هوا را تو بخوان

تو بمان با من تنها تو بمان

در دل ساغر هستی تو بجوش

من همین یک نفس از جرعه ی جانم باقی ست

آخرین جرعه ی این جام تهی را تو بنوش

به تو می اندیشم

ای سراپا همه خوبی...

                                                    (فریدون مشیری)

دلم گرفته است

دلم گرفته است

به ایوان می روم و انگشتـــانم را

بر پوســت کشیده ی شـــــب می کشــم

چراغ های رابطه تاریکند

چراغ های رابطه تاریکند

کسی مرا به آفتاب

معرفی نخواهد کرد

کسی مرا به میهمانی گنجشک ها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردنی ســت...

به پیش روی من تاچشــــم یـــاری می کند دریـــاست

چراغ ساحل آسودگی ها در افـق پیــداســت

در این ساحل که من افتاده ام خــاموش

غمم دریــاست،دلم تنهــاست

وجودم بسته درزنجیرخونین تعلق هـاست

خروش موج،با من می کند نجــوا:

که "هرکس دل به دریـــا زد رهایی یافت"

که "هرکس دل به دریـــا زد رهایی یافت"

مرا آن دل که بر دریــا زنم نیــست

زپا این بند خونین افکنــم نیــست

امیــد آن که جان خسته ام را

به آن نادیده ساحل افکنــم نیــست...

من از نهایــت شب حرف می زنم

من از نهایــت تـــاریکی 

و از نهایــت شب حرف می زنم...

اگر به خانه من آمدی برای من ای مهربان چراغ بیاور

و یک دریچه که از آن

به ازدحام کوچه خوشبختی بنگرم...